Categorieën
staatsrecht

Jeugdzorg

‘De constatering in de adviesaanvraag dat een mechanisme ontbreekt dat in een vroegtijdig stadium en structureel aandacht besteedt aan de staat van de rechtsstaat in de lidstaten’ – 19 april 2013

Niet alleen kinderen en ouders, ook de zorgmedewerkster lijdt eronder, maar met een overheid die wegkijkt en zakken vult staat ook de beroepskracht machteloos. Ook de heer Schouten, strafrecht advocaat, kan het nog niet begrijpen:

‘46.000 kinderen zitten vandaag in de diepe shit. Jeugdzorgbedrijven gemiddeld +76.000 euro per jaar aan ieder kind, waardoor deze krankzinnigheid sinds 2008 en zeker vanaf 2015 doorgaat en het merendeel van Nederland zwijgt.’

Na vijf jaar onderzoek en ontwikkeling ziet het ernaar uit dat er een doorbraak komt. Met Kwaliteitsbeleid in de Wmo valt een systeem op te zetten. De portefeuillehouder Juridische Zaken en Internationale Zaken liet mij in 2015 namens de koning weten dat het individuele zorg is.

De AIV doet in 2013/2014 een voorstel dat aansluit bij de constatering in de adviesaanvraag dat een mechanisme ontbreekt dat in een vroegtijdig stadium en structureel aandacht besteedt aan de staat van de rechtsstaat in de lidstaten – Advies 87. Er is nota bene sprake van een crisis en Justitie en Veiligheid is niet voorbereid, maar vraagt ook géén hulp. De portefeuillehouder geeft a.h.w. ook nog aan dat het voor ouders de individuele zorg is.

Categorieën
(i)mvo

Ontbreken van visie

Hoe is het gesteld met bedrijfsvoering en bedrijfsvoeringsprocessen en dienstverlening en dienstverleningsprocessen in het Koninkrijk? Dit is te lezen in Advies 87 van de AIV: zeer zwak en kwetsbaar.

Uit Kwaliteitsbeleid in de Wmo blijkt de implementatie van QA en QC om processen, producten en/of diensten te optimaliseren, maar gebeurt dit? Allereerst zal visie ontwikkelt moeten worden, maar dat ontbreekt, ook is sprake van een ‘fundamenteler verschil in visie’.

De absurditeit van topmannen (en vrouwen) brengt staat en samenleving tot de afgrond!

Categorieën
(i)mvo

Gelijkwaardigheidsbeginsel

‘De aantasting van stabiele bestuursrechtelijke rechtsvaststellingen in het licht van het Unierecht’

Uit Advies 87 van de Adviesraad Internationale Vraagstukken (AIV) blijkt de aantasting van bestuurlijke rechtsvaststellingen in het licht van het Unierecht, maar ook aangaande het nationaal recht.

Verplichting van elke lidstaat om bij de inrichting van de interne rechtsorde ervoor te zorgen dat de procesregels voor rechtsvorderingen die ertoe strekken de rechten te beschermen die de justitiabelen aan het Unierecht ontlenen niet ongunstiger zijn dan die welke voor soortgelijke nationale vorderingen gelden.

BEGRIPPENLIJST DOOR MINISTERIE VAN BUITENLANDSE ZAKEN

In Advies 87 staat vermeld dat het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel, de onschuldpresumptie en het recht op een eerlijk proces deel uitmaken mensenrechten die ook tot het concept rechtsstaat behoren. Dit houdt in dat onafhankelijke rechters deze grondregel moeten beschermen, maar dat is niet vanzelfsprekend.

De AIV maakt verder bekend dat er (dreigend) gevaar is van situaties waarin rechtsstatelijke waarborgen in de knel komen, maar ook dat het huidige instrumentarium tekort schiet. Dit levert het vermoeden van een (dreigende) overtreding of misdrijf die in of door een bedrijfsmatige constructie wordt begaan.
De cultuur van werken bij overheidsinstellingen en personen die in de rechtsstaat een sleutelrol vervullen is beslissend.

Rechtsgangen, klachtprocedures en andere vormen van toezicht zijn niet voldoende. Dit levert het vermoeden van rechteloosheid en bestuurlijke nalatigheid, maar ook van misbruik van omstandigheden en/of misbruik procesrecht, bijvoorbeeld door een bedrijfsmatige constructie ‘begaan’. Dan rijst de vraag: “Wie heeft deze constructie aangebracht, en bij wie berust de verantwoording deze niet-steekproeffout of (systematische) bias te herstellen of op te heffen?” Daarnaast staat het aan de staat de gevolgen van de ontstane of veroorzaakte schade weg te nemen.

Uit Kwaliteitsbeleid in de Wmo blijkt dat burgers die al in een ‘knellende situatie’ zitten overgeleverd zijn aan derden. De gemeenten zou toezicht moeten houden, maar moet nog onderzoek verrichten naar de mogelijkheden.

Kijken we naar het concept van een concentratiekamp dan lezen we: ‘Het insluiten in een kamp gebeurt doorgaans voor onbepaalde tijd, door administratieve handelingen, zonder tussenkomst van een rechtbank en rechtshulp en zonder enig recht op inspraak.’ Kortom: de gemeente houdt mensen in gijzeling: Een gijzeling is wederrechtelijke vrijheidsberoving van een persoon (de gegijzelde), waarbij deze bedreigd wordt met het doel iets van derden gedaan te krijgen

In feite staat vast dat sprake is van een overtreding of misdrijf die in of door een bedrijfsmatige constructie wordt begaan.

Categorieën
(i)mvo

VAE VICTIS

Mensen die aangewezen zijn op ondersteuning vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning moeten erop kunnen rekenen dat die van goede kwaliteit is. Dit is om uiteenlopende redenen, ondanks een Koninklijk Besluit uit 2006 ook in 2015 (nog) niet vanzelfsprekend.

“wee aan de overwonnenen”

Tal van organisaties, ook de overheid, heeft de informatievoorziening niet op orde. Het ontbreekt aan competentie en vaardigheden, van belang om de taken van de Rijksoverheid te kunnen uitvoeren.

‘De Rotterdammer’ wil een betrouwbare, flexibele en compacte overheid wil, met kwalitatief goede dienstverlening. Om dit te bereiken, zet de gemeente onder andere in op transformatie richting een regie-organisatie. Competentie en vaardigheden ontbreken, waardoor de burger de risico’s draagt. Misbruik van procesrecht of misbruik van omstandigheden vormen een bedreiging voor de burger. Een sterk verzwakte overheid is een kans voor ondernemers die het niet nauw nemen met de rechten van de ander.

Mensen die aangewezen zijn (of worden) op ondersteuning vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning lopen het gevaar in handen van tirannen of ‘wolven in schaapskleren’ te belanden. Oplichters die zichzelf voorzien in de eigen behoeften door systematisch mensen te bedriegen over haar of zijn afkomst (affiniteit), vaardigheden, intenties of prestaties (charlatans of schuimers) zullen de omstandigheden ongetwijfeld niet onbenut laten. De Rijksoverheid die nagelaten heeft voor de democratische rechtsstaat te zorgen besluit om taken naar niet-gouvernementele organisaties over te hevelen.

Eeuwen geleden constateerde dat de autoriteiten, de oversten van het volk, handlangers waren van dieven en moordenaars (tirannen). Kennis van het bestaan en de inhoud van Advies 87 van de AIV uit januari 2014 heb ik niet nodig om de situatie op haar merites te beoordelen. De burger met de competenties van de Inspecteur-Generaal kan dit zelfstandig beoordelen. Om systematische fouten eruit te halen, is echter kennis nodig van de grondslagen van de moderne staat. Deze zijn bijvoorbeeld te vinden in Staatkunde, Nederland in drievoud. Deze kennis, benodigd om te kunnen ‘nullen’, heeft de staatssecretaris niet.
Een staatssecretaris ondersteunt een minister bij het politiek leiden van een ministerie, maar door actieve participatie van het ministerie blijkt dat de beroepskracht competenties en vaardigheden mist.

Advies 87, tot stand gekomen n.a.v. de vraag van het kabinet van 19 april 2013, levert het vermoeden van rechteloosheid en bestuurlijke nalatigheid en een lage score op de kwaliteit van de democratische rechtsstaat Nederland. Duidelijk wordt dat de diverse organisaties niet voldoende beschikken over een goede kennis van organisatorische, maatschappelijke en politieke ontwikkelingen of andere omgevingsfactoren binnen en buiten de organisatie. Daar kennis ontbreekt, ontbreekt constructief leiderschap en ook de medewerkster is niet voldoende (in staat gesteld) haar functie goed (naar behoren) uit te oefenen.

Pieter Omtzigt constateert dat in Nederland het bewustzijn dat instituties ernstig kunnen falen veel te weinig ontwikkelt is. De ‘tegenmacht’ is in Nederland onvoldoende krachtig, zo meldt de Telegraaf – 24.12.2019.

Een Tiran in Beeld ?

Een ernstig probleem is dat een officier van justitie wel constateert dat er sprake is van rechteloosheid en bestuurlijke nalatigheid, maar dat er niet (tijdig, niet geheel, niet correct of geheel niet) wordt bijgestuurd of ingegrepen. De officier van justitie maakt bekend dat hij geen bevoegdheid zou hebben aangaande het beleid. Rechterlijke controle, in het bijzonder op gezagsdragers, de kern van het openbaar bestuur, ontbreekt. De overheidsmacht wordt met de niet-gouvernementele organisatie niet aan banden gelegd door het recht. Door middel van een proces (van destructief leiderschap) dat bestaat uit overheersing/dominantie, manipulatie, dwang en (be)dreiging, levert dit het vermoeden van een vergrijp of wanbedrijf. Het is een daad waarmee een persoon of organisatie zich niet aan de regels van de wet houdt. De activiteiten worden uitgebreid en doordat de aanbieder een advocaat in de arm neemt, wordt duidelijk dat het gaat om georganiseerde criminaliteit. Ook woningcorporaties maken misbruik van de omstandigheden om hun winsten te vergroten, ook profiteren huisjesmelkers.

In 2018 heeft staatssecretaris Tamara van Ark, of haar woordvoerster, vanuit Sociale Zaken en Werkgelegenheid een plan met mij gedeeld. Door middel van programmatische afspraken met gemeenten wenst het kabinet tot een betere aanpak van de armoede en schuldenproblematiek te komen. De verantwoordelijkheid daarvoor blijft echter bij de gemeente, maar al is het noodzakelijk inmiddels bekend, met een mandaat van de burgemeester staat de burger nog zonder pardon op straat en is ook de (hulp)officier niet in staat of bereid daadwerkelijk effectieve rechtsbescherming – essentieel voor de rechtsstaat – te bieden.

Dit gegeven laat zien dat er van een rechtsstaat niet gesproken kan worden, maar ook dat sprake is van een Aanslag tegen het Rijk. Het misdrijf is een “Onverhoedsche verraderlijke of althans boosaardige aanval op iemands leven of zijn belang”. In het wetboek wordt het delict omschreven als “de aanslag ondernomen met het oogmerk om het Rijk geheel of gedeeltelijk onder vreemde heerschappij te brengen of om een deel daarvan af te scheiden”.
Gedurende het bestuurlijke proces doet de hulpofficier (bij de ontruiming en huisuitzetting) een beroep op de mandaat van de burgemeester. Dit heeft sterke overeenkomsten met gedwongen verplaatsing van mensen zoals gedurende ’40 – ’45 hebben plaatsgevonden (deportatie). 

Doorgaans bestaat deze ruimte waarin misbruik van omstandigheden mogelijk is (de verraderlijke of althans boosaardige aanval op iemands leven of zijn belang) nadat een Aanslag tegen de Regeringsvorm vooraf ging. De figuur van de ‘aanslag’ wordt in de Nederlandse strafwet uitsluitend gebruikt om de Nederlandse staat en staatsinrichting bijzondere bescherming te bieden. In het wetboek wordt het delict omschreven als “de aanslag ondernomen met het oogmerk om de grondwettige regeringsvorm of de orde van troonopvolging te vernietigen of op onwettige wijze te veranderen”.

Onderzoeken op het gebied van de politie en nationale veiligheid worden uitgevoerd in de directie Politie en Crisisbeheersing. een directeur Strategie, Kwaliteit en Bedrijfsvoering verantwoordelijk voor de strategische en juridische advisering, communicatie, kwaliteitsmanagement en ondersteuning van de Inspectie.

In reactie op mijn schrijven d.d. 16 oktober 2015 aan Zijne Majesteit de Koning ontvang ik vanuit de Kabinet van de Koning bericht dat de brief met in het onderwerp “De Verwaarloosde Staat”, waaruit het ontbreken van het bieden van effectieve rechtsbescherming blijkt, maakt de woordvoerder, portefeuillehouder Juridische Zaken en Internationale Zaken, mij jaren aaneen bekend niet in staat (of bereid) te zijn mij te kunnen helpen. Zorg voor de rechtsstaat is de zorg voor de potentiële slachtoffer, tegen wie een aanslag is of wordt geraamd.

Aangezien uit de praktijk vast te stellen is dat al geruime tijd nagelaten wordt statelijk gezag in het recht te leggen, kan Nederland niet van een rechtsstaat spreken. Het vermoeden bestaat dat er al geruime tijd sprake is van een justitiële dwaling.
Een justitiële dwaling is een rechterlijke dwaling of een eenzijdige dwaling van een openbaar aanklager of de jury, waarbij iemand op wie geen schuld rust langdurig wordt vervolgd of zelfs ten onrechte en onherroepelijk wordt veroordeeld. Dwalingen kunnen bij de vervolging van alle misdrijven optreden.

Niet alleen ontwricht hierdoor de maatschappij, maar ook internationaal veroorzaakt dit (ernstige) scheuringen. Al adviseert de AIV het kabinet in januari 2014 dat zorg voor de rechtsstaat beter kan beginnen (voordat inbreuk wordt gedaan op fundamentele normen en beginselen van de rechtsstaat), wij zien hier dat de democratische rechtsstaat, het Koninkrijk der Nederlanden, onvoldoende of geen waarborgen biedt tegen willekeur en machtsmisbruik, met gedegen wetten en onafhankelijke rechters!

Dit is een zeer ernstige zaak, waar te lichtvaardig over gedacht wordt, en waarin ik ook van minister Sander Dekker nooit enige reactie heb ontvangen. Sterker nog: ik heb een nieuw e-mailaccount moeten openen om naar een adres naar @minjus.nl te kunnen mailen.

Gegeven de grote maatschappelijke en politieke veranderingen van de laatste decennia is publieke aanspreekbaarheid door middel van de ministeriële verantwoordelijkheid relevanter dan ooit. Om deze goed te laten werken, is een transparant en correct samenspel nodig tussen Kamerleden, kabinet en ambtenaren. Aldus de Raad van State, in een ongevraagd advies, waarin zij ook door het stellen van een aantal vragen de kern van de werking van de ministeriële verantwoordelijkheid raakt.

Categorieën
(i)mvo

Openbaar Ministerie

In het bericht dat ik van de officier van justitie ontving op 18 mei jl. blijkt dat hij of zij in de kern van mijn boodschap leest dat Rotterdammers gebukt gaan onder rechteloosheid en bestuurlijke nalatigheid.

Behalve dat het Openbaar Ministerie mij via de woordvoerder laat weten geen bevoegdheid te hebben, blijkt verdere bestuurlijke nalatigheid.

Rechterlijke controle, in het bijzonder op gezagsdragers, vormt immers de kern van het openbaar bestuur. Verzuimt is, rechtsregels vast te stellen en/of te handhaven aangaande het beleid in de Wmo …

http://www.leszw.info/leven-in-ballingschap/ Gebukt gaand onder rechteloosheid en bestuurlijke nalatigheid! Dit heeft slecht of zelfs ontsporend leiderschap tot gevolg …

Categorieën
(i)mvo

Daden van Terreur

Stuurlieden zonder richtingsgevoel; de maatschappelijke organisatie Rotterdam ligt er stuurloos en haveloos bij …

De overheidsfunctionaris of beveiliger vindt dat ik persoonlijk word tegen de baliemedewerkster, maar door als één blok tegenover mij op te treden, is er dan geen sprake van terreur? Duidelijk is dat weer sprake is van eenzijdige dwaling, hierdoor worden veel burgers onvoldoende of geheel niet ondersteund. Het is de cultuur van werken, zonder na te denken over de consequenties, zonder een oor te hebben voor de burger. Het zijn ‘volgers’ en geen goede stuurlieden.

Uit een onderzoek dat in 2013 is gevoerd is gebleken dat klachtprocedures en overige dienstverlening tekortschiet, dusdanig dat de effectieve rechtsbescherming in het geding is. Dit leidt tot een verzuimdelict.

De rechtsstaat is op drift geraakt; van koers af ….

Ook nu wijzen de onderdelen naar elkaar, maar net als in het onderzoek naar voren kwam, ontbreekt het aan een betrouwbare samenwerking, zodanig dat dit leidt tot de aantasting van effectieve rechtsbescherming van de burger (door collectief verzuim). Al jaren wordt subsidie gestoken in de bevordering van maatschappelijke voorwaarden en de versterking van de rechtsstaat, maar de burger is het geld kwijt, en zijn toekomst.

Niet alleen in de vorige eeuw werd het overduidelijk dat de overheid (uiteindelijk) samenwerkte met dieven en moordenaars, met de bezetter of een vreemde mogendheid, maar 26 eeuwen terug zijn ook vergelijkbare situaties bekend. Het is van alle eeuwen. Kortom: de (decentrale) overheid maakt zich ook in deze eeuw (in toenemende mate) schuldig aan criminele activiteiten, of kijkt weg en verduistert de zaak.

Ik vrees dat in de huidige situatie, waarin daadkrachtig optreden tegen deze criminele activiteiten uitblijft, maar een ieder naar de ander (door)verwijst, de misdrijven tegen de bevolking zullen toenemen.

Heeft Rotterdam 5 jaar van terreur nodig, om tot inzicht en ommekeer te komen?
Categorieën
(i)mvo

Een overspelig geslacht

Ruim 10 jaar geleden had ik al geen vertrouwen in de dienstverlening waarvan de GGD en de GGZ. Uit het onderzoek (Advies 87)van de Adviesraad Internationale Vraagstukken blijkt ook het vermoeden van zwendel.

De vraag rijst of bonafide organisaties wel bestaansrecht hebben, gelet op de huidige politieke en juridische cultuur, een gebrek aan ethische waarden en (zakelijk) fatsoen. Dit doet mij denken aan een zittend heerser als Seyss-Inquart of de bezettingstijd.

Ik heb op redelijke gronden gebaseerd vermoeden géén enkele (maatschappelijke) dienstverlener meer te vertrouwen, daar deze afhankelijk is van diezelfde overheid vanwege eenzelfde subsidiepotje. Ook christelijke instellingen verzetten zich niet, maar zijn omgekocht. Deze ‘omkoping’ of gebrek aan (zakelijk) fatsoen (integriteit) wordt in de oudheid omschreven als ‘overspel’. Bij deze figuur van ‘overspel’ moet men denken aan een onbetrouwbare overheid, roekeloos en zonder voldoende aandacht voor de samenleving. Het spreekt dan ook van ‘verraad’ als oplichting en volksverlakkerij.

Met de huidige minister Hugo de Jonge op Volksgezondheid, Welzijn en Sport heb ik ook geen vertrouwen meer in de toekomst van dit Departement en de Volksgezondheid. Ik kan mij indenken dat voormalig minister Bruno Bruins onwel werd van de mate van zwendel! Dat hij vertrekt levert dat ik ook mijn vertrouwen in minister-president Mark Rutte opzeg.

Categorieën
(i)mvo

Hypocrisie

Vae victis

Op 5 augustus 2020 wordt de hypocrisie van de bevolking weer eens bewezen: daar waar een groen bord een mondkap vereist en gister de meerderheid duidelijk zonder mondkap liep, is het beeld geheel omgedraaid.

DE WIL VAN HET VOLK?

Opmerkelijk is dat de profeet Jesaja in de 6e of 7e eeuw V.C. de gevolgen van een gebrek aan rechtsstaat en hypocrisie beschrijft. In het Europa van de vorige eeuw leidde dit tot de Proeftuinen van Joseph Mengele, die op de loonlijst van Bayern AG stond. Was ook een juridisch medewerker en politicius als Arthur Seyss-Inquart in eerste instantie een gematigde volger, later werd ook hij steeds radicaler.

Met de Wet maatschappelijke ondersteuning hebben ook private instellingen meer macht. Niet alleen gaat veel subsidie naar deze instellingen die het minder nauw nemen met de rechten en belangen van de burger, die van Rijkswege gedirigeerd wordt, ook Burgemeester en wethouders spannen samen met deze Rijksinstelling en doen inbreuk op het Gelijkwaardigheidsbeginsel.

Het Europa van nu is niet het Europa of de dag waarin ik werd geboren. Wij zijn 50 jaar verder en er wordt aangestuurd op een rampzalig evenement, maar verzet of tegenwicht ontbreekt.

In de oudheid zei men dat men niet twee heren kan dien: Je kunt niet God en de Mammon dienen. Vandaag de dag ontbreekt common-sense in de directie- en bestuurskamers, ook is het niet bespreekbaar met een zittende heerser.

Meer dan ooit rijst de vraag: “welk maatschappelijk effect streven we met elkaar na?” Ook de profeet Ezechiël getuigt van verlaging van kwaliteit van organisatiedoelen als effect op de onrechtvaardige verrijiking van een zittend heerser met de mensen die daar macht en status aan ontlenen. Ook een vermeende christelijke identiteit wordt als ‘charme’ aangewend als saus om de ‘bittere pil’ erdoorheen gedrukt te krijgen …

Vae victis is Latin for “woe to the vanquished“, or “woe to the conquered“. Het betekent dat de verslagene (van geest) volledig aan de ‘gendade’ of ‘barmhartigheid’ van de overwinnaar wordt overgeleverd.

Categorieën
religie

“Zedenpredikers”

Bij de ingang van een Rooms-Katholieke Kerk lees ik: “Samen krijgen wij corona onder controle.”

Maar ik moet denken aan het Schrift waarin gesproken wordt van Jannes en Jambres die aan een vorm van kanker gestorven zijn. Van sommige ziekten en virussen is het bestaan al 4000 jaar of meer bekend. Hoe krijgen we dan een door de mens gecreëerde virus er in korte tijd volledig onder, terwijl aan griep en andere virussen of ziekten jaarlijks velen dood gaan.

Is het ook niet bangmakerij, al is de ziekte of het virus serieus te nemen. Sterker nog: is het niet ook een ‘verdienmodel’, al moet je je afvragen wie eraan verdient en wie door het beleid geruïneerd worden.

Verder stel ik vast dat het beleid of een (juridische) cultuur van werken leidt tot mensenhandel, waarvan kinderhandel. Gezinnen worden uit elkaar gehaald, zogenaamd uit (voor)zorg, maar de wreedheid is haast vergelijkbaar met een periode tussen ’40 – ’45 of de weg daarnaar toe. Mensen worden nog (net) niet afgevoerd in veewagens, maar van instluiten in (concentratie)kampen is toch al enigszins sprake.

De minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, maakt er een Sport van, ‘gedrag te onderzoeken’, alsof hij als kind of puber nog niet heeft ingezien wat treitergedrag met de (mede)mens doet.

Moeten we dan toch normaal vinden, hetgeen niet normaal is?

Categorieën
(i)mvo

Bureaucratie

Beleid dat politiek of strikt juridisch gezien correct is, hoeft niet noodzakelijk aan te sluiten op algemene rechtsbeginselen en daarmee doorgaans ineffectief. Dit zorgt voor achteruitgang of terugval.

Een slechte gewoonte!

Een Koning die de mensenrechten wil bevorderen door het bedrijfsleven kan niet zonder rijksambtenaren en burgemeesters die de discipline hebben strenge gedragsnormen naleven. Het is immers de bedoeling dat vastgestelde normen en beginselen worden nageleefd. Met ‘vastgestelde normen’ wordt niet een theorie bedoeld, maar door de praktijk aangetoond.

Willen we een rechtsstaat behouden dan houdt (internationaal) maatschappelijk verantwoord ondernemen dat ook kinderen het goede voorbeeld wordt gegeven. Wordt de jongere generatie niet met de algemene rechtsbeginselen grootgebracht, doordat de autoriteit niet consequent en niet consistent vanuit de rechtsstaatgedachte handelt, dan ontstaan verschillende opvattingen of dwaalwegen.

Cognitieve dwaalwegen in combinatie met menselijke misdraging is de kortste weg naar slecht of zelfs ontsporend leiderschap. Instellingen die controlekwesties en taken niet (willen) delen, leveren het vermoeden van plichtsverzuim of strafbare feiten. Dit verstoort de processen – lees: werkzaamheden die de medewerkers uitvoeren. Een slecht voorbeeld doet ook navolgen.

Door het terugdringen van de discretionaire ruimte (beslissingsvrijheid) in de uitvoering zijn ook de checks and balances – onderlinge controle en verantwoording – of noodzakelijke spelregels op de achtergrond geraakt. Terugkoppeling of het corrigeren van tekortkomingen in het functioneren van de rechtsstaat vindt dan niet (meer) plaats. In de jaren negentig is de rechtsstaat duidelijk op de retour, al begonnen de ontwikkelingen eerder. Pas aan het begin van deze eeuw worden de gevolgen in toenemende mate zichtbaar. Een ‘slechte gewoonte’ is echter niet eenvoudig afgeleerd!

Het is dan ook niet vanzelfsprekende dat Rijksambtenaren en burgemeesters zich gedragen conform deze principes. Waar het problematisch wordt is wanneer de autoriteit repressief ingrijpt op feedback. Misbruik van overwicht of bedreiging leidt in de regel tot gedwee maken en demoraliseren van de ‘onderdaan’ of ‘zorgvrager’. Aangezien de overheid de opvoeding van het kind naar zichzelf toegetrokken heeft of deze taak uitbesteed aan andere (dan de eigen familie) stelt dit eisen aan de ‘zorgaanbieder’.

Ook de maatschappelijke dienstverlener is een ‘zorgaanbieder’ en zal de dienst moeten afstemmen op de reële behoefte van de zorgvrager en eventuele andere hulp-, zorg- of dienstverlening. Dit houdt in dat de processen – lees: werkzaamheden die medewerkers uitvoeren – goed op elkaar afgestemd moeten worden. In 2013 heeft de AIV geconstateerd dat dit niet (noodzakelijk) het geval is. Dit levert het vermoeden op dat niet het gedrag van de zorgvrager de praktijk vestigt, maar het (mis)handelen van betrokken hulpdiensten.

Sociaal pedagogische vaardigheden

Dit gegeven maakt duidelijk dat de ontwikkeling van algemene cognitieve vaardigheden in de eerste 18 jaar van de ‘professional’ niet bij alle ‘leerlingen’ is bevorderd; dit zegt iets over de ‘meester’ of ‘leraar’.

Wordt er wel daadwerkelijk in de jongere (generatie) geïnvesteerd of is de ‘meerdere’ hoofdzakelijk individualistisch ingesteld? Zorgt niet het bestuur (hoofdzakelijk) voor zichzelf en de eigen carrière en te weinig of niet voor de burger waarvoor die (overheids)dienst is ingesteld?

Duidelijk is dat tal van ambtenaren de prioriteiten niet juist hebben gelegd! Dit brengt de ander – afhankelijk van dat besluit – mogelijk in het nadeel.