Bestuurdersaansprakelijkheid

“de werking van de ministeriële verantwoordelijkheid”  &  “de dagelijkse schending van mensenrechten in het bestuursproces” – lees: (ongeremde) misbruik procesrecht …  /  aantasting effectieve rechtsbescherming …

Integriteitsbeoordelingen (functiegeschiktheid)

Geachte en getrouwe lezer,

Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog was min of meer wel duidelijk dat de autoriteiten handlangers waren van dieven en moordenaars. Ook in Jesaja 1 (vers 23)wordt vermelding gemaakt van deelname aan of betrokkenheid in  criminele activiteiten. Gedacht kan worden aan handel in de mens zelf: een economisch model. Ook wanneer mensen iets willen ‘vergelden’ kan het gebeuren dat iemand de macht van de overheid gebruikt. Het is niet vanzelfsprekend dat de stap naar de rechter wordt gemaakt, om recht te doen. In de oudheid was dit (al) bekend. In de jaren tachtig vond ook zoiets plaats en dus ben ik op mijn hoede, zeker in een tijd dat de juridische infrastructuur tekortschiet.

Al in 2006 doet Sophie In’t Veld (ALDE) in Straatsburg melden dat steeds meer burgers machteloos staan tegenover fouten van of misbruik door autoriteiten en dat de maatregelen buiten proportie zijn. Dit levert het vermoeden van  misbruik procesrecht, maar ook de deelname aan  criminele activiteiten of daarin de  handlanger te zijn. Ook in de uitspraak in de zaak  Ontmoeting / Speelman blijkt een rechterlijke of eenzijdige dwaling. 

Wanneer ik dus geconfronteerd word met maatschappelijke zorg of dienstverlening, ben ik mij ervan bewust dat ook mijn dochter in de handen van vergelijkbare  criminele organisaties kan vallen, al is dit in de meeste gevallen niet zo bedoeld. Als verantwoordelijke ouder met ervaring moet ik besluiten nemen, in de situatie waarin andere de  effectieve rechtsbescherming van de jeugdige aantasten, al is dit niet zo bedoeld. Ik val vervolgens in handen van deze organisaties of productieketens. (Destructief) Leiderschap gaat schuil achter een ondoorzichtige keten. 

In augustus 2018 doe ik navraag bij Teamleider AdB vanwege een vermoeden van uitbuiting en grootschalige fraude op het terrein van de sociale zekerheid (als ouderenmishandeling). Wanneer ik beleid en handelen van hem onderzoek en gewaar word, besef ik waardoor het komt, dat het beleid ineffectief is, maar ook waarom de samenwerking met de begeleidster niet goed verloopt, maar gefrustreerd is. Ik dien een klacht in bij directeur-bestuurder EvH, maar deze laat mij weten nooit klachten te hebben gehad over de handelswijze van de Teamleider.
Dit levert het vermoeden van laissez-faire-leiderschap. Wegkijkers, zakkenvullers, witwassers, succesverslaafden; de lijst van  destructief leiderschap is nog langer. Doordat de begeleidster een verwaande houding aanneemt, wordt de arrogantie van haar ‘leidsman’ mij duidelijk. Aan het gedrag van de beroepskracht valt een stijl van leiderschap te achterhalen! 

In februari 2019 overweeg ik Stichting Ontmoeting achter mij te laten, maar door achterklap word ik gewaar dat één van de  medewerksters onheus wordt bejegend. Ik stel een onderzoek in. Ik realiseer mij, dat zolang als ik al in contact kom met deze medewerkster E, er sprake is van  wederzijdse erkenning. Nader beschouwd is dit ook waarvan Petrus spreekt, in 1 Petrus 3: “De verborgen mens des harten.” Ik ben mij de ernst van de situatie bewust, ook dat iemand geen goede bedoelingen heeft ‘met ons’. 

Via de mail wordt duidelijk wie er “alleenheerschappij” heeft, ook dat de directie wegkijkt. Het is ook de context die het mogelijk maakt. Uit stukken die de advocaat (Post & Bouter) aan de rechter levert blijkt dat de medewerker van GGD Rotterdam Rijnmond samenspant met deze Teamleider. Ook de Wmo-adviseur en andere personen (of instellingen) die worden geïnformeerd laten na, bij te sturen of in te grijpen. Het is de cultuur van werken bij overheidsinstellingen en personen die een sleutelrol vervullen, waardoor handel in de mens zelf, mogelijk wordt gemaakt. Het is een verdienmodel. Het niet (daadwerkelijk) helpen van hulpbehoevenden levert een  verzuimdelict

Ik doe al (bijna) een jaar het GGD Vangnet en de Maatschappelijke Organisatie Rotterdam via diverse kanalen, ingangen of mailadressen benaderen. Niemand die ingrijpt, mensenrechtenschending en handel in de mens zelf te verhinderen of te voorkomen. Het is een verzuimdelict. Dit levert grote vraagtekens!

Is de overheid wel voorbereid en in staat de situatie op haar merites te beoordelen? Wat is de relevante informatie en is deze voor iedereen beschikbaar? En wie kan op dit alles worden aangesproken? Is dat de betrokken bewindspersoon of zijn het anderen? Hoe zit het met de ambtelijke verantwoordelijkheid en deskundigheid? Kan zij de situatie (tijdig) het hoofd bieden? Heeft de Tweede Kamer voldoende grip? In de kern raken deze vragen de werking van de ministeriële verantwoordelijkheid.

Moet Nederland erachter komen, zoals in 1945 het geval was, hoe onverstandig en ongevoelig zij met de medemens omgaat? Wij hebben het over miljoenen en meer mensen. Is dit wat wordt samengevat met: de doelmatige en doeltreffende aansturing van mensen, middelen en processen? Misbruik procesrecht, de cultuur van werken bij overheidsinstellingen en personen die in de rechtsstaat een sleutelrol vervullen is beslissend. Het is belangrijk om te benadrukken dat aboulie, of ziekelijke besluiteloosheid, een psychische aandoening is! Zo neemt ook de huidige directeur-bestuurder GS geen  daadwerkelijk besluit, maar laat alles over aan de regiodirecteur MvdE en AdB. In de lichtste gevallen is dit schuld door nalatigheid of niet voldoen aan administratieve eisen. Soms is er echter sprake van fraude of andere strafbare feiten.

Teamleider AdB wil mij verplichten of dwingen, geen rekening te houden met de rechten en de belangen van de Stichting, individuele leden of medewerkers. Dit levert voor de cliënt een ethisch dilemma. Een ethisch dilemma is een situatie waarbij iemand verschillende keuzen tot handelen heeft die betrekking hebben op moraliteit. De leiding beïnvloed groepsgedrag en groepsprocessen zo, om de cliënt te dwingen in te gaan tegen het gevoel van wat eervol is en wat hoort. Dit levert het vermoeden dat ook E geen waardige behandeling krijgt, al wil AdB die indruk wekken. 

Wanneer het dan gaat om de functie in de maatschappij, met inachtneming van je verantwoordelijkheden en de geldende regels, dan doet de Teamleider met een kleine groep direct betrokkenen alle moeite de cliënt op het slechte pad te zetten? Dit roept vragen op! Bijvoorbeeld: Heeft de aanbieder het gedrag van de beroepskracht wel in beeld? Welke verklaring heeft de directeur? Hoe betrouwbaar of integer is het bestuur(slid)? Welke criteria hanteert de  Wmo-adviseur bij de beoordeling van  Inkoop- en Aanbesteding, en wat is zijn of haar redenatie? Hoe ziet die wetenschappelijke toets der kritiek eruit? Raken deze vragen de kern van de werking van de bestuurlijke verantwoordelijkheid? 

De (Rijks)overheid levert een dienst of pakket van diensten aan een andere partij. Vanuit de rechtsstaatgedachte is willekeur te voorkomen en zijn rechtszekerheid en rechtsgelijkheid te bevorderen. Wanneer de decentrale overheid een niet-gouvernementele organisatie betrekt ter bevordering van de mensenrechten, of de nationale overheid verstrekt staatssteun aan een onderneming, dan moet deze subsidie wel doelmatig en doeltreffend worden besteed. Nalatigheid kan strafrechtelijke consequenties hebben voor bestuurders. Bekend is dat het niet vanzelfsprekend is dat politici het goede voorbeeld geven. Ook de AIV geeft in Advies 87 aan dat respect voor maatschappelijke voorwaarden onderdeel moet zijn van de politieke cultuur van het land. Nu verstrekt de decentrale overheid subsidie aan een Stichting waarvan de bestuurder in september 2019 bekend dat hij deze functie niet wilde uitoefenen. 

Kijken wij naar de Nederlandse vertaling van OESO-richtlijnen, dan lezen wij dat deze in Nederland belangrijk zijn: ze maken duidelijk wat de Nederlandse overheid van bedrijven verwacht op het gebied van maatschappelijk verantwoord ondernemen (MVO) bij het internationaal zakendoen. Maar blijkt dit ook aan de hand van de praktijk? Politici en leidinggevende personen, zoals hoge rechters en politiechefs, moeten het goede voorbeeld geven. De Raad van State adviseert: voorkom schijnvertoningen! 

De AIV brengt in Advies 87 verder onder de aandacht dat het voor autoriteiten vanzelfsprekend (zou) moet(en) zijn dat zij handelen in de geest van de rechtsstaat. Deze cultuur moet burgers inspireren om de rechtsstaat te bewaken. Deze cultuur ontbreekt in de directie- en bestuurskamer bij Stichting Ontmoeting, ook wordt het de medewerkster ontraden. Dit levert het vermoeden van dissidentie. Een dissident is een individu dat zich, al dan niet samen met gelijkdenkenden, verzet tegen de overheersende opvattingen of beleidslijnen op politiek, religieus of sociaal gebied. Tijdens het afscheid van EvH gebruikt MK, een Nederlands theoloog en hoogleraar praktische theologie aan de Theologische Universiteit Apeldoorn en Toezichthouder (Raad van Bestuur) bij de Stichting, wordt ook publiekelijk medegedeeld dat EvH bekend is als ‘dissident’. 

Het is de burgemeester in 2017 bekend dat ik Stichting Ontmoeting betrek in de ‘staatssteun’, zoals ook uit het Ondersteuningsplan uit mei 2017 bekend maak. Het is tijd voor  Kwaliteit! Burgers bepalen – lees: stellen vast – of de kwaliteit van dienstverlening wel of niet goed is. De burgemeester is het met mij eens dat er geen behoefte is aan ‘ondermijnende praktijken’, maar toch sta ik 7 juli 2020, ondanks veel berichten, wederom op straat. Het is ook minister Hugo de Jonge, voorheen wethouder Onderwijs, Jeugd en Gezin, inmiddels bekend geworden dat het in diverse gemeenten aan kwaliteit van dienstverlening mankeert, maar ook de overheidsfunctionaris zelf tekortschiet of in gebreke blijft, vaak met gevolg een existentiële crisis waarmee benadeelde(n) – lees: inwoners – verder moeten leven. Sterker nog: de bestuursrechtelijke premies worden door tussenkomst van het Centraal Administratie Kantoor (CAK) georganiseerd. Komt de burger er naar verloop van tijd achter dat deze niet had moeten zijn bij het CAK, maar bijvoorbeeld bij Juridische Diensten Bestuurs- en Concernondersteuning, die een  plicht heeft tot het bieden van effectieve rechtsbescherming, dan is het kwaad al geschied. 

Stuurde ik in 1991 een brief naar onze toenmalige Koningin, dan werd in één maand tijd de tekortkoming in het functioneren van de rechtsstaat hersteld. Stuur ik in 2015 een brief aan de huidige Koning, dan is er na 5 jaar nog geen zicht op herstel. Uit  Staatkunde, Nederland in drievoud blijkt dat er rond de eeuwwisseling al twijfels ontstaan, omtrent de kwaliteit van dienstverlening die van de overheid wordt verwacht. In de Wet van 29 juni 2006, houdende nieuwe regels betreffende maatschappelijke ondersteuning: “Alzo Wij in overweging genomen hebben, dat het wenselijk is nieuwe regels te stellen betreffende maatschappelijke ondersteuning en daarbij de rol van de gemeente te versterken;” enzovoort, enzovoort, enzovoort. Verder is bekend het verdrag van Turijn: Het Europees Sociaal Handvest (ESH) is een mensenrechtenverdrag, opgesteld in het kader van de Raad van Europa, waarin rechten en vrijheden vastliggen die moeten worden gerespecteerd door de staten die het ondertekend hebben. Het verdrag werd op 18 oktober 1961 ondertekend in Turijn, en in 1996 herzien. Nederland stemde in 2004 in met de laatste versie van het ESH. Deze geconsolideerde versie van het verdrag dat eerstens op 4 november 1950 te Rome ondertekend werd is effectief sinds 1 juli 2006.

Het is 14 november 2006 dat Sophie In’t Veld (ALDE) getuigt van normovertredingen of misbruik procesrecht. Uit Publicatie 104 van de AIV uit juli 2017 blijkt de erosie of verdere afbraak van democratie en rechtsstaat en een riskantere krachtenveld. Dit levert het vermoeden van een “Koude Oorlog”? Uit de zendbrieven die in het Nieuwe Testament zijn opgenomen blijkt dat: Verderf sluimert niet! 

De AIV adviseert Nederland het goede voorbeeld te geven, maar geeft ook aan dat de lidstaten traag zijn. Dit levert het vermoeden van besluiteloosheid of een gebrek aan moed of daadkracht. De politieke en bestuurlijke fase bestaat dan uit onverantwoordelijkheid (gedrag), besluiteloosheid, politiek gewin, schimmige samenzweringen (misdraging) en verspilling. Ook nu denkt de  Wmo-adviseur er geld tegen aan te kunnen smijten, ook al is bij voorbaat bekent dat het verspilling of verwaarlozing is. De bijdrage tot effectieve rechtsbescherming is niet toereikend of ontbreekt geheel. Het is een verzuimdelict. 

Niet alleen wil de Teamleider dat het in de doofpot gaat, maar ook de officier van justitie (OM) laat na actie te ondernemen. De rechter (Team handel en haven) getuigt van een eenzijdige dwaling, en is niet in staat of bereid haar functie naar behoren uit te oefenen. Wat zijn dit voor schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan, inhoudende een publiekrechtelijke rechtshandeling. Is deze handel in de mens zelf, nota bene  In naam van de Koning, de wenselijke  Outcome dat ‘we’ door  Cocreatie als ketenpartners neerzetten? Al wil de Stichting, of een woordvoerder, ook de rechter wijs maken, de eigen kracht van kwetsbare burgers te vergroten, zou het gaan om het versterken van zelfregie of bijdragen aan de collectieve kracht of sociale binding tussen mensen; de praktijk is weerbarstig! 

In de proeftuinen Kwaliteit en rendement van Movisie zijn diverse gemeenten het experiment aangegaan om samen met aanbieders en cliënten/burgers de gewenste outcome te definiëren en op basis daarvan outcome-indicatoren te formuleren. Kwaliteit willen we afmeten aan de gerealiseerde outcome, want dat is waar het uiteindelijk om draait en niet om hoeveel hulpverleningsgesprekken er zijn gevoerd of hoeveel mensen er op een bewonersavond zijn geweest. Gemeenten blijven verantwoordelijk voor het besluit, maar wie kan op dit alles worden aangesproken? De hoofdregel is echter dat een rechtspersoon op grond van zijn rechtspersoonlijkheid zelf aansprakelijk is en niet de bestuurders. Bestuurdersaansprakelijkheid is derhalve een uitzondering.

Daar door de reconstructie zicht komt op  blinde vlekken, en aan de hand daarvan in andere (eerdere of lopende) zaken helderheid komt, levert dit het vermoeden van bestuurlijke nalatigheid. Een aansprakelijk gestelde bestuurder zal worden verplicht om de benadeelden alle schade die door zijn handelen is ontstaan te vergoeden. Deze benadeelde kan de rechtspersoon (interne aansprakelijkheid), of een of meer derden zijn (externe aansprakelijkheid). Tevens kan een bestuurder bij faillissement van zijn onderneming persoonlijk aansprakelijk worden gesteld door de curator. Hier ligt dan ook het dilemma, daar niet alleen burgemeester A. Aboutaleb het met mij eens is, dat  maatschappelijke dienstverlening moet blijven, maar iemand aan wie ik zeer gehecht ben geraakt (medewerkster E), als sociaal professional haar beroep graag wil voortzetten, maar wel onder goed beheer! 

Stichting Ontmoeting is in meerdere gemeente actief. Lokaal kunnen er verschillen zijn; wel versta ik dat elders in het land de leiding ‘narcistische trekken’ vertoont. Wanneer ik in de nachtopvang bij het Leger des Heils met mensen spreek die hiermee in aanraking zijn geweest, volgt een emotionele ontlading. ‘Triest genoeg’ kan ik daar beter mee overweg, ondanks de existentiële crisis, dan de beroepskracht. Een aantal jonge beroepskrachten zoeken ‘hulp’ in de zien van  interdisciplinaire samenwerking en  nieuwe verhoudingen van burgers en beroepskrachten, maar een ‘gevestigde macht’ heeft hier duidelijk meer moeite mee. Daarnaast loop ok het gevaar voor een ‘verrader’ of ‘verklikker’ te worden aangezien, terwijl ik slechts opkom voor de rechten en belangen van de (meest) kwetsbare. Als toezichthouder beoordeel ik de situatie, naar vermogen, op haar merites en stuur waar nodig bij. Slechts in uitzonderlijke gevallen grijp ik in. TvR, medewerkster bij Stichting Ontmoeting, verklaart dat ik de leiding zou overnemen. De vraag is of dit waar is, daar veelal sprake is van ‘management by exception’ as ‘laissez-faire leiderschap’. Voor de cliënt heeft dit gevolgen die vergelijkbaar zijn met verwaarlozend ouderschap. Dit gedrag of de onthouding met het proces van  destructief leiderschap dat bestaat uit overheersing/dominantie, manipulatie en dwang is een oorzaak van het gegeven (Jaarverslag 2016) dat de cliënt instabiel is, blijft of wordt. 

Dit gegeven levert een vraag: “Aan welke administratieve eisen moet het journaal voldoen?” En: “Wat is de waarde van verslaglegging of het journaal wanneer dit leidt tot een  eenzijdige dwaling?” De Centrale Raad van Beroep constateert dat diverse gemeenten een probleem heeft met de beoordeling. De gemeente zoekt echter geen hulp, of zoekt het bij de ‘verkeerde’. In 2013 ontbrak een geschikt forum, maar hoe staat het er nu voor? Door diverse bureaus, instellingen of gremia te betrekken, blijkt dat het  Koninkrijk traag is met de  bevordering van de rechtsstaat

Aangezien de bevordering van de rechtsstaat ook een doelstelling is van het Europese externe beleid moeten de principes van de rechtsstaat bovendien worden gerespecteerd in verdragen tussen EU-lidstaten en derde landen. Dat gebeurt niet in voldoende mate, zo blijkt uit een audit. De vraag die ook gesteld moet worden is deze: “Weet Nederland in haar interne beleid het  beginsel van wederzijdse erkenning ook daadwerkelijk te verwezenlijken?” Hier volgen onderzoeksvragen uit! Als jongen van 10 slaagde ik daarin, binnen de organisatie (familiebedrijf). Directeur-bestuurder EvH is niet in staat of bereid de vereiste  inbreng te leveren en is al meerdere jaren nalatig gebleven. 

E en L, zien het huwelijk ondanks een eerdere teleurstelling of onbevredigende resultaten zitten. In 1 Petrus 3 vinden zij ook wederzijdse erkenning. Bedacht moet worden dat de man ook de plichten aangaande de kwetsbare leden van het gezin niet veronachtzaamd. Er is sprake van  Cocreatie, niet van dominantie of slaafse onderwerping. Dit is niet vanzelfsprekend, ook al is er in andere huwelijken sprake van een  kerkelijke inzegening. Dit heeft ook te maken wat wordt geduid met een ‘godsbeeld’, maar de  consensus ontbreekt. Dit is vergelijkbaar met de  rechtsstaatgedachte. Daarnaast zien zij in Spreuken 31 elk een ROL, binnen de samenleving. Men zou kunnen zeggen dat hij de  rechtsstatelijke aspecten onderhoud en dat zij de  maatschappelijke voorwaarden bevorderd. Ontbreekt één van de twee, dan kan van een  rechtsstaat of  kwaliteitsmanagement geen sprake zijn. 

Dit alles levert een leidraad: een leidraad is een handleiding of gebruiksaanwijzing, maar kan ook een richting aangeven voor iemand. Een synoniem is richtsnoer. De richting die AdB mij heen wil drukken en ook de overheidsfunctionaris heen drukt, maar ook mr. AB de rechter heen wil drukken, is m.i. destructief, voor mens en organisatie.

Een oudere definitie van Terrorisme komt uit de 24e druk van het Verklarend handwoordenboek der Nederlandse taal (1956) en neem ik gaarne met u onder de loep: ‘ Het gedwee maken of demoraliseren van een regering of bevolking door daden van terreur’. Waarbij ‘terreur’ volgens hetzelfde handwoordenboek gelijkstaat aan ‘schrikbewind’. 

Dit gegeven laat zien dat de  Wet maatschappelijke ondersteuning of  Kwaliteitsbeleid in de Wmo ruimte laat aan een minderheid, een meerderheid te verdringen. De infiltratie van een klein, maar kritiek deel van het staatsapparaat, dat dan wordt gebruikt om de regering te verdringen van hun controle over de rest staat gelijk aan een staatsgreep. Door actieve participatie van de rechter, georganiseerd door Post & Bouter, of een medewerker daarvan, blijkt dat deze de taak niet oppakt of niet verstaat. Heb ik dan niet de zorg voor de rechtsstaat? In dit artikel of het bericht besluiten we met het niet goed uitvoeren van werkzaamheden in kwalitatieve of kwantitatieve zin.

Wanneer we spreken over het niet goed uitvoeren van taken dan maken we allereerst een verdeling in kwaliteit en kwantiteit.

  • Met kwantiteit wordt bedoeld dat de productie niet hoog is.
  • De medewerker is te langzaam en voldoet niet aan de gestelde productienorm. 

Met kwaliteit bedoelen we dat er onjuistheden zijn bij de uitvoer van werkzaamheden. Er worden fouten gemaakt, de medewerker is onzorgvuldig of onnauwkeurig, collega’s of klanten hebben klachten, de bestelling wordt te laat of foutief afgeleverd etc.

Voor de helderheid: in dit artikel of het bericht gaat het niet over een fout of vergissing wat wel eens voorkomt. Fouten maken mag, fout bezig zijn is wat anders! Het gaat er dus over wanneer taken structureel niet goed worden uitgevoerd. Dat kan een reden zijn om vast te stellen dat een medewerker niet naar behoren functioneert.

Belangrijk is om objectief vast te stellen waarom de medewerker zijn/haar taken niet goed uitvoert. Wat mankeert er aan? Objectiviteit is geboden: we moeten wel zeker weten dat foutieve taken veroorzaakt zijn door de medewerker.

  • worden er aanwijsbare fouten gemaakt die direct te wijten zijn aan de medewerker?
  • ziet de medewerker bepaalde zaken over het hoofd?
  • krijgt u klachten van collega’s of klanten?
  • is het tempo van de verwerking van taken onvoldoende?

Belangrijk is zo specifiek mogelijk aan te geven welke taak niet goed wordt uitgevoerd. We kunnen niet volstaan met algemeenheden als ‘de medewerker is onvoldoende nauwkeurig’ of ‘de medewerker is onzorgvuldig’.

Bekend is het doel van de Wmo: mensen zo te ondersteunen in hun zelfredzaamheid en maatschappelijke participatie dat zij een goede kwaliteit van leven ervaren. Maar wat, wanneer men in de directie- en bestuurskamer besluit hier niet aan mee te willen werken, waardoor (bewust of door nalaten) ruimte ontstaat waardoor dit doel in gevaar komt of ernstig wordt bedreigd? Welk doel dient deze Stichting dan? Aan de hand van de praktijk, maar ook door inzicht te geven in dossiers, jaarverslagen, het journaal en andere (administratieve) handelingen kan vast komen te staan dat sprake is van fraude, uitbuiting, misbruik of oneigenlijk gebruik of een ander strafbaar feit. Ik was niet van plan, mij op deze manier, vanwege het geld, voor bepaalde of onbepaalde tijd, te laten misbruiken: het is mensenhandel of ‘moderne slavernij’. 

Structureel fout bezig zijn (bewust of door nalaten) heeft als activiteit tot gevolg dat hier  georganiseerde criminaliteit uit voortkomt. Het is van belang dat een rechter de situatie op haar merites beoordeeld. Ook de administratieve handelingen van de griffier, waaronder de leesvaardigheid (begrijpend lezen), is hierin van groot belang. Deze zou in staat moeten zijn existentiële vraagstukken te analyseren, bijvoorbeeld in de relatie tussen de staat en de samenleving. 

De moderne staat is een gecompliceerd organisme waarvan je niet eenvoudig een voorstelling maakt!

Staatkund, Nederland in drievoud

De evaluaties in het kader van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, thematische evaluaties in het kader van Justitie en Binnenlandse Zaken en de anticorruptierapportages. Deze worden alle uitgevoerd onder verantwoordelijkheid van het Directoraat-Generaal Binnenlandse Zaken.
Wij zien dus dat de Grondwet op veel punten geen inzicht biedt in de werkelijke verhoudingen, zoals bijvoorbeeld ten aanzien van de rol van de Koning, de relatie regering-parlement, de verhouding Eerste en Tweede Kamer en (bijvoorbeeld) de decentrale overheden. 

Kwaliteitsbeleid in de Wmo laat zien dat mensen die zijn aangewezen op de  Wet maatschappelijke ondersteuning hebben bevoegdheid hebben, die tevens berust op een voorafgaand wetsbesluit (legaliteitsbeginsel). Belanghebbende burgers worden daarmee in de gelegenheid gesteld zich uit te spreken over voorgenomen wetten of besluiten (inspraak), dan wel worden in de gelegenheid gesteld mee te werken aan het totstandkomen van dergelijke wetten of besluiten (participatie). Of de Teamleider heeft deze kennis niet, of wil het  recht (bewust) ontfutselen en misleidt daarbij de cliënt, maar ook de begeleidster RB en JvB. TvR vult in wat de leider wil en handelt daarnaar en ondersteunt daarbij, zicht ten volste daarvan bewust, het MT. 

Persoonlijke belangen mogen meespelen maar nooit een zakelijke beslissing in de weg staan. Bij het maken van keuzes is het natuurlijk goed dat deze maatschappelijk verantwoord zijn. Aangezien de Ondernemingsraad de Stichting heeft verzocht om een  Klokkenluidersregeling, waaruit blijkt dat de aanbieder waarde hecht aan een  deugdelijk integriteitsbeleid, ligt hier ook een verantwoording bij de  Personeelsfunctionaris, bij de aanstelling van nieuw personeel of de bevordering van reeds aanwezig personeel. 

Bekend is dat Marieke van Wallenburg op 31 augustus 2018 tot directeur-generaal Overheidsorganisatie bij het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties is benoemd. Daarvoor was zij directeur Middelen & Control/Concerncontroller bij de gemeente Rotterdam. Daarvoor vervulde zij diverse leidinggevende functies bij deze gemeente. Eerder werkte zij in verschillende functies bij het ministerie van Financiën. Dit roept dan ook een vraag op: “Is de mens een middel?” Of: “Tot op welke hoogte, of in welke situatie, mag de mens als ‘middel’ worden ingezet om een doel te bereiken?” Net als de huidige directeur-bestuurder bij Stichting Ontmoeting heeft mevrouw Wallenburg een opleiding gevolgd aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. 

U mag weten, ik heb vijf jaar (en één maand) bij de Krijgsmacht actieve diensten verricht. 13 maanden als dienstplichtige (Kader) en 4 jaar als KVV-er (MTDE). Tweemaal ontving ik een loopbaanvoorstel, voor de functie van officier. “Welke verwachtingen heeft Defensie hierbij?”

Advies 87 van de AIV maakt de burger of de gezaghebbende professionele expert duidelijk dat sprake is van (interventie in) verwaarloosde organisaties. Uit  Kwaliteitsbeleid in de Wmo blijkt dat van mensen die worden aangewezen op de  Wet maatschappelijke ondersteuning, interdisciplinair samenwerken. Verder blijkt uit deze artikelen dat  Kwaliteitsbeleid in de Wmo de functie heeft van  peer review, om meer over elkaar te weten te komen, maar tevens heeft het weg van een  inbreukprocedure: controlekwesties en taken worden gedeeld. Dit laat zien dat de regering een intern onderzoek doet naar mogelijk  verwijtbaar gedrag van de overheidsfunctionaris of de aanbieder. Dit kan het vermoeden opleveren van plichtsverzuim of een strafbaar feit. Het kan ook zo zijn dat er niets (ernstigs) aan de hand is. 

Advies 87 laat tevens zien dat ook Zijne Majesteit de Koning geen zicht heeft op de situatie of toestand, maar tevens blijkt dat  grip op de situatie ontbreekt. Wanneer ik in het laatste kwartaal van 2015 tweemaal de Koning betrek in een plan, naar oplossingen te zoeken vanwege een  existentiële crisis of  fundamentele problematiek dat eerst opgelost moet worden, worden Justitie en Veiligheid en Sociale Zaken en Werkgelegenheid betrokken in de  Uitvoering daarvan. Dat het  huidig instrumentarium tekort schiet, zoals in Advies 87 aan het kabinet bekend is geworden, was mij ook zonder kennis van het bestaan en de inhoud van het Advies wel bekend. Dat het  huidige instrumentarium tekort schiet, vormt ook een bedreiging voor de scheidende vrouw en een jongmeerderjarige. 

In deze situatie ontstaat (meer) ruimte voor  misbruik procesrecht of  georganiseerde criminaliteit. Sterker nog: er is (dreigend) gevaar van een juridische dwaling, maar ook schiet de juridische infrastructuur tekort. Een justitiële dwaling is een rechterlijke dwaling of een eenzijdige dwaling van een openbaar aanklager of de jury, waarbij iemand op wie geen schuld rust langdurig wordt vervolgd of zelfs ten onrechte en onherroepelijk wordt veroordeeld. Dwalingen kunnen bij de vervolging van alle misdrijven optreden. Door in december 2019 het Openbaar Ministerie in de zaak Ontmoeting / Speelman te betrekken komt de officier van justitie met de mededeling geen bevoegdheid te hebben aangaande de Maatschappelijke Organisatie Rotterdam. Hij of zij ziet ook verder geen reden actie te moeten ondernemen. 
 

Uit het  Inkoop- en Aanbestedingsbeleid van de gemeente Rotterdam uit 2017 maak ik op dat de Rotterdammer waarde hecht integere ambtenaren. In de praktijk zijn er valkuilen wanneer hij wordt aangewezen op de  Wet maatschappelijke ondersteuning. Men zou de indruk kunnen krijgen dat de burger door  loopgraven moet. De factoren die van invloed zijn op werkstress – lees: psychosociale arbeidsbelasting – zijn divers. De voornaamste redenen zijn: hoge taakeisen (in combinatie met weinig hulpbronnen), weinig autonomie op het werk en slachtoffer zijn van ongewenst gedrag binnen of buiten de organisatie. Bij de uitvoering van de  peer review en  inbreukprocedure stuit deze op (heftig) verzet of (zware) weerstand/tegenstand. Deze ‘Overheidshandeling’ kan immers ingrijpend zijn, maar ook stuitten veranderingen doorgaans op verzet. 

Dat alles, afgestemd op een terdege geanalyseerde en in deeltaken en -tijden gesplitste opdracht, verschaft de sociaaleconomisch zwakkere een zekere speelruimte waarbinnen hij of zij de verschillende wijzen van optreden tegen elkaar kan afwegen. Wel moet men te rade gaan bij een militaire strateeg of zelf het niveau van kolonel en hoger hebben en beschikken over het benodigde talent – lees: professionele eigenschappen. Het  Ondersteuningsplan moet aan  projectkwaliteit voldoen, wil een bekende  beleidscyclus van 5 jaar worden gehaald. 

In de laatste twee jaar heb ik ook brieven gestuurd, gericht aan de minister van Rechtsbescherming, Sander Decker. Niet alleen ontvang ik geen antwoord, later word ik ( lambert@speelman.org) ook via svj@minjus.nl geblokkeerd. Was in 1991  effectieve rechtsbescherming door de Koningin te betrekken tijdig en werd beantwoord aan algemene rechtsbeginselen (al had ik destijds geen kennis van het bestaan en de inhoud daarvan), nu moet ik eerst een  zelfstudie Staatkunde nemen (als dakloze) en door de (reeds opgedane) kennis die ik heb en het willen leren van de dingen die ik doe en ondervind (trial and error) zien verder te komen. Niet alleen blijkt uit het Jaarverslag van 2016 dat de directeur-bestuurder liever niet wil overgaan tot de aanstelling van cliëntvertegenwoordigers, omdat de lidmaatschap de CR-cliënten kan helpen in hun activering en leerprocessen, ook blijkt uit de berichtgeving van AdB en EvH dat ze (persoonlijk) niet willen samenwerken met de cliënt, het ook ontraden of ontmoedigen, maar ook houdt de Teamleider voor dat dit het besluit is van geheel Ontmoeting. 

Bedenk dat ik in de wieg lag voor (aspirant) bedrijfsleider (bedrijfsopvolger) en dus vroeg kennis en ervaring heb opgedaan, met 19 jaar een voorstel van de Luchtmacht ontving voor een loopbaan, met de functie van officier, dat ik als 21-jarige de School Reserve Officieren Kader Infanterie heb afgerond en in 2005 een voorstel ontving voor een loopbaan bij MAERSK. De personeelsfunctionaris ziet een ‘kolonel’ voor zich. Dit is (bijna) het niveau  Inspecteur-Generaal bij  Sociale Zaken en Werkgelegenheid

Wie kan of wil mij uitleg gegeven waarom ik uit dwang de zelfregie zou moeten afstaan aan een jongere begeleidster RB die totaal niet de benodigde kennis heeft van organisatorische, maatschappelijke en politieke ontwikkelingen of andere omgevingsfactoren binnen en buiten de organisatie(s)? Heeft AdB, die ook alle ruimte krijgt van GS en MvD, wel de benodigde  organisatorische en  strategische kwaliteiten? 

Wie kan mij uitleggen waarom ook de GGD Rotterdam Rijnmond, desnoods via de rechter, wil overgaan tot  wederrechtelijke vrijheidsberoving. Moet ik dit zien als de vervulling van de  plicht tot het bieden van effectieve rechtsbescherming – een essentieel aspect van de rechtsstaat?

Het verstand, is het vermogen om logisch te redeneren, en is noodzakelijk om te kunnen leren. Of ben ik abuis? De heer EvH maakt mij via de mail bekend dit vermogen, noodzakelijk om te kunnen leren, zelf niet (meer) te (willen) benutten. Dit is de manier waarop hij leiding geeft. Dan vraag ik mij af of dit de correcte vertaling is van de OESO-richtlijnen, die zowel een aanvulling als een versterking zouden moeten zijn van private initiatieven om gedragsregels van verantwoord ondernemen te definiëren en in praktijk te brengen. 

Volgens deze vertaling of interpretatie van de OESO-richtlijnen werken regeringen met elkaar en andere actoren samen om het internationaal juridisch en beleidsmatig kader waarbinnen ondernemingen hun activiteiten ontplooien, te versterken. Gezien de  Outcome van deze nationale  Cocreatie moet de lezer zich toch wel ernstig zorgen maken: zonder pardon op straat en gedwongen verplaatst (als tijdens een deportatie of ballingschap). Ook de medewerkster E heeft niet de vrije beschikking over haar lichaam of vrijheid.  Zelfbeschikking betekent immers dat je  vrij bent om keuzes te maken  over je eigen leven.

Behalve dat dit het vermoeden levert van  mensenhandel en een  misdrijf, levert dit ook het vermoeden van een  autocoup,  aanslag tegen de (grondwettelijke) regeringsvorm of  aanslag tegen het Rijk. In artikel 6 van de Nederlandse grondwet wordt het recht op  vrijheid van godsdienst aangeduid. Het artikel luidt: Ieder heeft het recht zijn  godsdienst of levensovertuiging, individueel of in gemeenschap met anderen, vrij te belijden, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. Derhalve vraag ik, of het gedrag van de Teamleider niet ver over grenzen gaat, maar ook wat zijn (persoonlijke) motieven zijn. “De aard, omvang en snelheid … !”

De AIV raad in 2014 aan dat zorg voor de rechtsstaat beter kan beginnen, voor inbreuk wordt gedaan op fundamentele normen en beginselen van de rechtsstaat. Wij zijn 7 jaar verder: op 19 april 2013 vroeg het kabinet om Raad! Dergelijke praktijken van enkelen kunnen de reputatie van velen in gevaar brengen en tot onrust bij het publiek leiden, maar zijn ook van invloed op het functioneren van de Unie als rechtsgemeenschap. Sterker nog: ook de Economische en Monetaire Unie lopen gevaar, wanneer de handel in de mens zelf het  economisch model domineert! Is de overheidsfunctionaris niet de handlanger van  criminele organisaties en steunt zij met  subsidie de  georganiseerde misdaad

Anderen melden of constateren dat de Wmo door gemeenten wordt misbruikt voor witwassen en dat heeft geleid tot het verhandelen van mensen. Ook wordt het vermoeden geleverd, of zelfs bevestigd, dat het Arrondissementsparket (Rotterdam) ook medeplichtig is aan ‘slavernij’ en daarmee een staatsmisdrijf begaat! Aanleiding daartoe is een  eenzijdige dwaling, waarvan de oorzaak ligt in aanhoudend gedrag van managers – lees: structureel fout bezig zijn. Dit was een daad van terreur! Nu wil AdB ook nog de indruk wekken bij het publiek, of bij mij, dat E door mij bedreigd zou zijn. Medewerkster E kan niet uit de school klappen, daar de activiteiten van haar werkgever leiden tot  kinderhandel. Wij kunnen ook niet het risico nemen elkaar ‘stiekem’ te ontmoeten. 

Vertaald uit het Engels -Wreedheid is plezier in het toebrengen van lijden of passiviteit ten opzichte van andermans lijden wanneer een duidelijke remedie direct beschikbaar is. Sadisme kan ook verband houden met deze vorm van actie of concept. Ik vraag me dan niet alleen af “Hoe normaal is de Teamleider zelf, met zijn hulpjes?” maar ook “Heeft de (decentrale) overheid het verstand wel op een rijtje?”

Hoeveel mensen ‘verdienen’ dit regime, terwijl uit het  Nationaal Actieplan Mensenrechten niet blijkt dat deze  wreedheid wordt bedoeld! Ik vraag dan ook hiervoor uw aandacht! Ook CB, eigenaar van Het Baken, in 2015 mij toegewezen als  Wmo-adviseur (Senior-Wijkcoach en oggz-specialist), die vanuit het college of de secretariaat in opdracht van de burgemeester met tussenkomst van de concerndirecteur contact met mij opnam, is ‘verdachte’. Ook is de vraag op welke manier Stichting Havensteder aan deze ondermijnende praktijken verdient (of verdiend heeft).

Hoeveel mensen zijn er in de afgelopen 14 à 15 jaar gedupeerd, of gezinnen ontwricht? Het is Terreur! Zie ook:  http://www.leszw.info/imvo/daden-van-terreur/. Maar wie kan ter verantwoording worden geroepen?