Afpersing

Armoede en Schulden ontstaan o.a. door aantasting effectieve rechtsbescherming (plichtsverzuim), waarna afpersing volgt door overheidsfunctionaris en sleutelfiguren die in de rechtsstaat een sleutelrol vervullen!

Uit het onderzoek n.a.v. het functioneren van de rechtsstaat blijkt  aantasting van effectieve rechtsbescherming doordat de lidstaat traag is ( Advies 87). Al in de jaren negentig wordt de vraag gesteld of de overheid wel in staat is in haar veranderende omgeving adequaat een antwoord te bieden. Van tal van ministeries krijg ik te horen dat ze de burger niet kunnen helpen en ook een officier van justitie schijnt geen bevoegdheid te hebben. De vraag is of de rechterlijke macht wel onafhankelijk en competent is.

Daarnaast blijkt de aanbieder niet bereid is de ondersteuning en sturing te bieden die noodzakelijk is, maar veeleer is sprake van een proces van  destructief leiderschap dat bestaat uit overheersing/dominantie, misleiding en dwang. De aanbieder is ter zake niet (des)kundig en heeft geen verstand van zaken, maar is ook niet bereid de dienstverlening aan te passen of geschikte maatregelen te treffen. 

Aantasting van effectieve rechtsbescherming

De taak die de overheid heeft draagt zij niet en andere misbruiken de ruimte. Daarnaast projecteren mensen die over onvoldoende zelfkennis beschikken, of om andere oorzaak, een onjuist beeld of profiel. Daarvan wordt door betrokken instanties een  publiek stigma gecreëerd. Burgers worden onheus bejegend en op kosten gejaagd om aan eigen gemaakte regeltjes te voldoen, waardoor stapeling van zorgkosten.
De  aantasting van effectieve rechtsbescherming is booming business, maar ook oorzaak van een deel van de armoede en schuldenproblematiek. Het wordt vanuit een cultuur van werken door overheidsfunctionarissen en personen die een sleutelrol vervullen bewerkstelligd. Bewust of door nalaten worden burgers tot struikelen gebracht of tot zwart schaap gemaakt.

Op basis van administratieve handelingen, zonder tussenkomst van een rechtbank en rechtshulp en zonder enig recht op inspraak leidt dit tot insluiting, grootschalige fraude op het terrein van de sociale zekerheid, sociale uitsluiting, ontzeggingen of aantasting van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht enzovoort. Niet het gedrag van vele burgers vestigt de praktijk, maar het handelen (doen en laten) van betrokken overheidsorganen.

Niemand van de verantwoordelijke autoriteiten schijnt in staat of bereid te zijn, waardoor de handel waaraan op een oneerlijke of verboden manier wordt verdiend de overhand krijgt en bonafide organisaties een minder gunstige concurrentiepositie hebben. De onderwereld mengt zich met de boven wereld.

Uit de Bijbel valt te halen dat ook christelijke gemeenschappen soms ook deze kant kiezen. Vaak is het de praktijk van enkelingen die voor veel (nationale en internationale) schade zorgt. 
Inzicht bieden in de effectiviteit van het stelsel van werk en inkomen door onderzoek te doen naar de uitvoering van sociale zekerheidswetten door het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (UWV), de Sociale Verzekeringsbank (SVB) en gemeenten is ook een probleem.

Al geef ik aan dat er op het gebied van Werk & Inkomen zowel door het UWV als de gemeente onvolkomenheden en onregelmatigheden van algemene, operationele en financiële aard plaatsvinden, dusdanig dat  aantasting van effectieve rechtsbescherming voor een aantal doelgroepen is gegroeid, of deze vallen herhaald of voortdurend tussen wal en schip, de Inspectie SZW schijnt geen bemoeienis te hebben. Tekorten in het functioneren van de rechtsstaat worden op deze wijze niet tijdig, niet geheel of niet correct doorgevoerd, ook wordt aan fundamentele normen en beginselen van de rechtsstaat niet voldaan.

Er is een oorzaak voor  onbehoorlijk bestuur, maar niemand schijnt die verantwoordelijkheid op zich te (willen) nemen. Dit levert het vermoeden van plichtsverzuim of een strafbaar feit. Eerder al werd mij namens mevrouw Klijnsma en mevrouw Van Ark medegedeeld dat  staatkunde niet het beleidsterrein zou zijn van het ministerie SZW. Maar wie onderhoud dan de staat? Zorg voor de rechtsstaat kan maar beter beginnen, zo geeft de Commissie Korthals Haltes (AIV) in januari 2014 aan, over de werking van de rechtsstaat. 

Burgers worden gedupeerd a.g.v. bedrog door verkeerde administratie, maar ook de overheidsfunctionaris misleidt en wordt misleid. Mens en organisatie gaan kapot. Ook de directeur-bestuurder wou geen maatschappelijke zorg of zorg voor de rechtsstaat organiseren en de teamleider wil verhinderen dat de burger besluiten waaruit tekortkoming blijken terugkoppelt.
Door deze praktijk van overheidsfunctionarissen en personen die in de rechtsstaat een sleutelrol vervullen wordt de  rechtsstaat ondermijnd of gesaboteerd, waardoor aantasting van effectieve rechtsbescherming. Dit is niet slechts onverantwoord maar ook roekeloos! Nog steeds wordt het niet serieus genomen dat Nederland een lage score heeft op  democratie en  rechtsstaat: dit is staatsgevaarlijk.

Verder verwijst men de burger niet naar het juiste loket of een aanbieder die zijn zaken niet zo wil organiseren dat kwaliteit van dienstverlening (afgestemd op de reële behoefte) mogelijk wordt. Er is dus sprake van een op redelijke gronden gebaseerd vermoeden van  onbehoorlijk bestuur, hetgeen ook problemen oplevert voor de internationale samenwerking (en de Unie).

Welke Inspectiedienst is er dan om risico’s en relevante ontwikkelingen op de beleidsterreinen van de rechtsstaat signaleert, maar ook  daadwerkelijk krachtig optreedt? Burgers die gedupeerd zijn worden ook nog eens afgeperst en ook is sprake van eerroof. Daarnaast leidt nalaten terwijl doen vereist is tot een  autocoup of illegale afzetting van de regering of vindt een aanslag teven de regeringsvorm of het Rijk plaats.

Vooralsnog ben ik (weer) dakloos door  aantasting van effectieve rechtsbescherming. Medewerkers die willen helpen worden bedreigd vanuit de organisatie, vaak door de werkgever, maar ook in deze situatie treedt de overheid niet op. De overheid die haar plicht verzuimt stelt de burger aansprakelijk of wijst de burger aan om een rechtszaak te openen. Zo worden burgers op kosten gejaagd, voor werk dat de overheidsmacht behoort te doen. Dit is bedrieglijke handel! 

Wat heeft de burger aan een Volksvertegenwoordiging, wanneer het Volk verwaarloosd wordt? Zo raak ik het vertrouwen in de Departementen kwijt, als ik die niet al kwijtgeraakt ben. 

Wee dengenen, die ongerechte inzettingen inzetten, en den schrijvers, die moeite voorschrijven;
Om de armen van het recht af te wenden, en om het recht der ellendigen Mijns volks te roven, opdat de weduwen hun buit worden, en opdat zij de wezen mogen plunderen!

Jesaja 10: 1 – 2

Gaat er wat veranderen of wordt (ouderen)mishandel en kinderroof het nieuwe normaal? Waar is de menselijke maat? Alleenstaande ouders moeten onder (dreigend) gevaar van  kinderhandel onder dwang werken, moeten handelingen verrichten of extra kosten maken waardoor betalingsproblematiek ontstaat, door het beleid en handelen dat onvoldoende aansluit op algemene rechtsbeginselen.
Mede hierdoor is al geruime tijd sprake van  aantasting van het recht op sociale, wettelijke en economische bescherming (van het gezin) en groeit de sociale ongelijkheid. Ook de rechter laat na vanuit een andere invalshoek naar conflicten en belangen te kijken en laat na burger en democratie afdoende bescherming te bieden.
Dit leidt tot malversatie en misbruik van procesrecht, hetgeen het vermoeden van meineed oplevert. 

Een ander probleem is de werking van de ministeriële verantwoordelijkheid en het gegeven dat burgers afhankelijk zijn van willekeur. Doordat de overheid zich aan het recht onttrekt ontwricht de maatschappij. De doelstelling van de rechtsstaat, dat onderling vertrouwen in het maatschappelijk verkeer mogelijk wordt, wordt gesaboteerd of is ondermijnd.
Destructief leiderschap (aanhoudend gedrag van managers of gezagsdragers) verlaagt de kwaliteit van organisatieleven en leidt af van doelstellingen. Het trieste is dat gedupeerden bestraft worden en daders beloont. 

Klaarblijkelijk is de ontsporing niet groot genoeg en moet een ramp zich voltrekken, wil men inzien wat de gevolgen zijn waartoe hun activiteiten kunnen leiden. Ook bij Stichting Ontmoeting wil men niet zien dat door hun handelen waaruit onvolkomenheden en onregelmatigheden van algemene, operationele en financiële aard voortkomen hun cliënten in diskrediet worden gebracht, reputatieschade oplopen, emotioneel worden beschadigd en daaronder psychisch lijden. Uit samenspannen met GGD Rotterdam Rijnmond of de macht van de bestaande regering (zoals Veiligheid en Justitie volgt een misdrijf en onrechtvaardige verrijking, waaronder witwassen of verduisteren.

De Stichting, of een zittend heerser, verwerft steeds meer macht, de medewerkster wordt gedwongen, bedreigd of wordt gemanipuleerd (misbruik van overwicht) en de cliënt krijgt van de overheidsfunctionaris een trap na. Zo beginnen staatsmisdrijven! 

Van herstel en/of verhaal is dan ook geen sprake. Aangezien destructief leiderschap bijna nooit uitsluitend destructief is – in de meeste situaties zijn er slechte en goede resultaten – heeft menigeen het pas door, wanneer het (te) laat is. Ook een vrouwelijke medewerkster past technieken toe als  emotionele chantage en denkt de cliënt te kunnen knechten. Gedwee maken en demoraliseren met als bedoeling de cliënt vrees aan te jagen is terreur. De persoonlijke vrijheden worden beknot! Het gaat om georganiseerde en stelselmatig terugkeren van (dreiging met) geweld en dus is er sprake van een systeem. Ook medewerkers van GGD Rotterdam Rijnmond gaan hierin mee. Door  aantasting van effectieve rechtsbescherming worden burgers  afgeperst en dit kost het Rijk veel geld. Het is een verdienmodel. 

De verplichting naar de GGZ te gaan kost bijna € 2.400,– waarvan de burger (gedwongen) € 385,00 moet betalen. Burgers die met een existentiële crisis hebben te maken worden misleid door met de gemeente een regeling aan te gaan, maar dan betalen ze € 375,00 per jaar. Zo worden burger en gemeenschap op kosten gejaagd. Het slachtoffer wordt met geweld of onder bedreiging daarvan gedwongen geld af te geven en een dienst, die onvoldoende is, aan te nemen. Het is een (staats)misdrijf. 

Het dwingen van iemand door geweld of bedreiging met geweld (of aantasting van effectieve rechtsbescherming) tot afgifte van enig goed dat geheel of ten dele aan deze of aan een derde toebehoort, of tot het aangaan van een schuld of het tenietdoen van een schuld, met het oogmerk om zichzelf of een ander wederrechtelijk te bevoordelen gebeurt vaker dan men denkt. Daarbij is (dreigend) gevaar van smaad.