De Rechtsgang

In januari 2014 meldt de Adviesraad Internationale Vraagstukken (AIV) o.a. het volgende: “Rechtsgangen, klachtenprocedures en andere vormen van toezicht schieten tekort.”

‘Zorg voor de rechtsstaat kan beter beginnen voordat inbreuk wordt gedaan op fundamentele normen en beginselen van de rechtsstaat’

Dit levert een vermoeden van (dreigend) gevaar van een autocoup

In de uitspraak van 25 februari 2020 in de zaak ‘Aanbieder Wmo / Speelman’ lees ik: “Stichting [ … ] vordert, na wijziging van eis, bij vonnis, indien en voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad,” en vervolgens een bedrag van € 200,00 per dag bij [ … ]. De oorspronkelijke eis of ‘afdreiging’ was een stuk hoger, naar ik mij herinner. 

Team handel en haven  van het arrondissement handelt in de mens zelf? Hoe zit het met ‘economische delicten’ of ‘illegale handel’?

Niet alleen vindt “waarheidsvinding niet plaats zoals de wet dit vereist”, maar ook laat de rechter of rechtbank na het recht te onderzoeken en dus keert zij zich van de waarheid maar ook het recht af. 

Uit   Advies 87 van de AIV uit januari 2014 blijkt een onvoldoende voor bedrijfsvoering, bedrijfsvoeringsprocessen, dienstverlening en dienstverleningsprocessen, ook in de publieke sector. Ook het Jonker en Verwey Instituut stelt in 2010 tekortkomingen vast. Dit getuigt van verwaarlozing en/of destructief gedrag (van managers/leidinggevenden). Het heeft onvoldoende of niets (meer) te bieden. Het huidige instrumentarium schiet tekort. Al op 14 november 2006 meldt Sophie In’t Veld tijdens het   Debat te Straatsburg dat er een toename is van wantoestanden en integriteitsschendingen. Dit komt tot uitdrukking met de woorden

“maatregelen zijn buiten alle proporties en niet effectief, en de burgers staan in toenemende mate machteloos tegenover misbruik door en fouten van de autoriteiten.”

Misbruik van procesrecht biedt ruimte aan derden die de omstandigheden misbruiken of uitbuiten. Ook wijst zij op een ‘systematische fout’. Mensen worden dus ten onrechte vervolgd, maar ook ‘gegijzeld’. Burgers worden eerloos of vernederend behandeld, afgeperst en afgedreigd. Ook kinderen krijgen een verkeerde indruk van hun ouder(s), worden misleidt en emotioneel en geestelijk beschadigd en/of verwaarloosd.

n 2017 is Kwaliteitsbeleid in de Wmo, transitie, een feit? Ook is de Wmo-adviseur bijgepraat, begrijpen de nieuwe instructies snel en passen deze deze correct toe? Overzien de gegevens en informatie en kunnen er de grote lijnen en samenhang in ontdekken? Zijn in staat een (eventueel onduidelijk gedefinieerde) vraag van een klant vertalen in een concrete onderzoeksvraag en die vervolgens beantwoorden? Zijn in staat de essentiële vraagstukken te analyseren in de relatie tussen staat en samenleving, de relatie tussen overheid en burger? Vraagwijzer is een onafhankelijke instelling of (bestuurlijk) orgaan? Ter aanduiding van een systeem van wederzijdse controle en evenwicht tussen de drie staatsmachten onderling heeft zij uitgekiende checks and balances ontwikkeld? Vraagwijzer heeft een (her)oriëntatie van het (gemeentelijk) bedrijf met succes afgerond?

Ook ‘vandaag’ constateer ik dat sprake is van “de mens zelf als zaak verhandeld” – lees: deals in achterkamertjes. De ontwikkelingen?

QA en QC zijn geïmplementeerd? 12 augustus 2018:  Rechter corrigeert drie gemeenten bij uitvoering Wmo. 18 mei 2020: nagelaten wordt de gemeente Rotterdam te corrigeren bij uitvoering Wmo. Althans, dit maak ik op uit ‘het oordeel’ of de ‘informatie’ die de officier van justitie (OM) mij verstrekt middels de brief d.d. 18 mei 2020. 

De advocaat creëert een systeemfout, voor zijn cliënt, de publieke sector; maakt misbruik van omstandigheden of een niet-steekproeffout, en Team handel en haven kijkt weg en vult de eigen zakken. Rechters keren zich inhoudelijk van de zaak af; zaken worden anders voorgesteld dan ze feitelijk zijn. Ik constateer niet alleen fraude maar ook een normovertreding. Dit levert een integriteitsschending.

Het ISMA-model verklaart hoe fraude/de neiging tot regelovertreding ontstaat. De relevante factoren zijn volgens dit model: interne norm, sociale norm, mogelijkheden en afschrikking.

Dit lijdt tot een gijzeling. Een gijzeling is wederrechtelijke vrijheidsberoving van een persoon (de gegijzelde), waarbij deze bedreigd wordt met het doel iets van derden gedaan te krijgen.

Daar de cliënt in augustus 2018 een onderzoeksvraag instelt naar een vermeende overtreding of misdrijf en de cognitieve mogelijkheden van de begeleidster(s) ontstaat verzet vanuit directie en bestuur. Ook dit is aantoonbaar. Er is sprake van ineffectief beleid door ondermijning of sabotage van een duurzaamheidsproject of implementatie van Kwaliteitsmanagement in de Wmo. Rechtsstatelijke waarborgen ontbreken, zo stelt de ‘onderzoeker’ – burger en cliënt – uiteindelijk vast. In juli 2019 volgen via de mail dreigingen of sancties om de cliënt af te schrikken. Uit Productie 11 (communicatie met de GGD, of een medewerker daarvan) blijken ‘deals in achterkamertjes’ of blijkt samenspanning: twee of meer personen die met elkaar afspreken om een misdrijf te plegen. Dit levert (tevens, indirect) een vermoeden van een aanslag tegen de (grondwettelijke) regeringsvorm. Ook kan worden onderzocht of sprake is van ‘despotisme’.

Het despotisme (Grieks δεσποτία, van δεσπότης – heerser) is een regeringsvorm waarbij één persoon (de despoot) of een kleine groep personen absolute macht heeft, die naar willekeur kan worden toegepast. Het gaat hierbij dus om een autocratie, oligarchie, tirannie of dictatuur. Er is geen mogelijkheid voor discussie, er is geen volksvertegenwoordiging en er zijn geen politieke partijen; kritiek en verzet worden afgestraft.

Sophie In’t Veld kaartte dit ‘heuvel’ al aan in het  Debat te Straatsburg op 14 november 2006. Het jaar dat ook het kaderbesluit of Koninklijk Besluit aangaande de Wmo door Beatrix, voormalig Vorstin, is afgegeven. Dit levert ook het vermoeden van, of (dreigend) gevaar van een aanslag tegen het Rijk. Het is een staatsmisdrijf. 
Ondanks herhaald waarschuwen en mails naar a.aboutaleb@rotterdam.nl blijft  laakbaar handelen van het college van burgemeester en wethouders, het dagelijks bestuur van Rotterdam. Doordat een overheid, overheidsmacht of een functionaris daarvan zijn macht misbruikt, is per definitie geen sprake van een rechtsstaat, maar van een gebrek daaraan. In dit geval door misbruik van recht. 

 Misbruik van recht (de gebruikelijke term in Nederlands recht) of rechtsmisbruik (gebruikelijk in Belgisch recht) is een leerstuk binnen het recht waarin een recht of bevoegdheid wordt gebruikt op een manier waardoor deze onrechtmatig wordt. Dit doet zich voor wanneer een recht of bevoegdheid wordt gebruikt voor een ander doel dan waarvoor dit is bedoeld, of simpelweg om een ander te schaden. 

Met dat een overheidsinstelling, of een medewerker daarvan, samenspant met een private-instelling of de publieke sector, of een medewerker daarvan, en  Team handel en haven gebruikt een recht of bevoegdheid op een manier waardoor deze onrechtmatig wordt, simpelweg om een inwoner te schaden, ontstaat (dreigend) een staatsmisdrijf. 

“Uitleggen wat de overheid doet en waarom ze doet wat ze doet: het is belangrijker dan ooit.”

Dit maakt Raad van State bekend in een ongevraagd advies m.b.t. ‘de werking van de ministeriële verantwoordelijkheid’. Ook kan onderzoek naar groepsdynamica nuttig zijn voor het begrijpen van beslissingsgedrag. Bij het begrijpen van racisme, seksisme en andere vormen van sociale vooroordelen en discriminatie vormt groepsdynamica het belangrijkste begrippenkader, maar ook is  zelfkennis onontbeerlijk. Zelfkennis en zelfinzicht is een basis voor persoonlijke ontwikkeling. Trouwens ook een basis voor succes in alle opzichten.   

Medewerkster E ‘bespeurt’ dat ik, Lambert, het begrijp, ook waarom ik ageer tegen het management; ‘oreren’ zoals medewerkster T het uitdrukt. E, haar werkgever, begrijpt het niet. Sterker nog: hij wil het ook niet begrijpen. Hij toont een gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel, mogelijk door een antisociale gedrags- of persoonlijkheidsstoornis. De toezichthouder omschrijft hem met het begrip ‘dissident’. De teamleider presenteert misleidende ideeën of denkbeelden.

De manier waarop directie en bestuur dit met de teamleiding dit doen, is om de luisteraar van een onwaarheid te overtuigen door een beroep te doen op het “gezond verstand” en de “logica” van een persoon. Dit wordt samengevat met demagogie. Men zal er wel naar streven de luisteraar die er niet op bedacht is zelf naar een bepaalde conclusie te leiden. Zo kan de demagoog het publiek naar zijn hand zetten. Ook advocaten maken gebruik van deze ‘gesprekstechniek’ om een jury of rechter naar hun hand te zetten.

Een politicus of andere volksleider die, doorgaans met minder goede bedoelingen, door middel van retorische middelen, leugenachtige voorstellingen en valse leuzen de volksmassa opruit en in beweging brengt wordt ook wel een demagoog of volksmenner genoemd. Ter illustratie: Adolf Hitler, Goebbels en Mussolini worden als demagogen gezien. De redenaars en ideologen van het nationaalsocialisme en het fascisme gebruikten echter niet de term demagogie maar noemden hun methode propaganda.

Het Openbaar Ministerie (OM) of parket is een onderdeel van het Ministerie van Justitie en Veiligheid in Nederland, belast met de juridische aspecten van strafrechtelijke onderzoeken. Anders dan de naam suggereert is het Openbaar Ministerie op zichzelf genomen geen ministerie. Mede vanwege de Wet op de rechterlijke organisatie wordt het parket vaak gezien als onderdeel van de rechterlijke macht, hoewel het als onderdeel van het Ministerie van Justitie en Veiligheid ook uitvoerende taken kent.

Terwijl de kwetsbare burger, sociaal geïsoleerd en onderdrukt, ‘riskant’ werk uitvoert, nadat de burgemeester hem sinds 2 december 2015 heeft aangewezen op de ‘diensten’ van de Maatschappelijke Organisatie Rotterdam, en risico’s signaleert en strafbare feiten meldt, keert de officier van justitie (OM) zich af van het feit dat Rotterdammers gebukt gaan onder rechteloosheid en bestuurlijke nalatigheid. Ferdinand Grapperhaus is verantwoordelijke! 

Hoe kan het dat de zoveelste Wmo-adviseur, of de Maatschappelijke Organisatie Rotterdam, ondanks vele mails, mij iemand van het  Stedelijke daklozenteam stuurt om andermaal het traject of proces van  destructief leiderschap in te gaan, hetgeen bestaat uit overheersing/dominantie, manipulatie en dwang. Dit is  mismanagement en ongerechtvaardigde verrijking. Ook het ne bis in idem principe, dat een element is van het concept rechtsstaat, wordt genegeerd. Het geeft ook een verkeert signaal af aan de  ‘nieuwe sociale professional’.

Eerder (eind 2018) vroeg ik, middels een brief, aan Sander Dekker hoe het met de opleidingen is gesteld, daar ook de juridische infrastructuur tekortschiet. Ook is sprake van een  justitiële dwaling bij de maatschappelijke organisaties. Dit komt doordat, vooral in het zuidelijk deel, één persoon veel invloed heeft gehad op de ontwikkelingen, ook qua ‘sociale norm’. In januari 2017 vraagt een medewerkster, Alexandra, werkzaam bij het Dienstencentrum, zich af of ‘wij’ nog langer zouden moeten willen (samen) werken met een ‘corrupte organisatie’. Ik constateer dat dames met talent onderdrukt worden! – Géén antwoord, van de minister van Rechtsbescherming!

Laissez-faire leiderschap of verwaarlozing van mensen en organisaties valt onder  destructief gedrag. Het is aanhoudend gedrag van managers, een kleine groep personen heeft absolute macht, die naar willekeur kan worden toegepast. Er is geen mogelijkheid voor discussie – lees: rede -, er is geen volksvertegenwoordiging (of wordt opgzijgezet) en er zijn geen politieke partijen; kritiek en verzet worden afgestraft. Het insluiten of de gijzeling, in of door een bedrijfsmatige constructie begaan, gebeurt doorgaans voor onbepaalde tijd, door administratieve handelingen, zonder tussenkomst van een rechtbank en rechtshulp en zonder enig recht op inspraak.

Dit is in strijd met de Grondwet daar, volgens de regels van de Parlementaire Democratie, niet de monarch of de minister het laatste woord hebben, maar de Volksvertegenwoordiging de uiteindelijke stem hebben als de wetgevende macht. (zoek ik nog na)

Verschillende gemeenten of arrondissementen, een onderdeel van het grondgebied van de staat, dat wordt opgedeeld om administratieve of bestuurlijke redenen, – een ambtsgebied van colleges en ambtenaren -, kunnen dan ook van elkaar verschillen. 

Al met al kan gesproken worden van een Aanslag tegen het Rijk. “Het beschermde rechtsbelang van dit misdrijf vormt de integriteit van het grondgebied van het Koninkrijk.” Het begrip aanslag biedt dit belang extra bescherming en heeft daardoor een betekenis die afwijkt van het normale spraakgebruik: zo kan een aanslag tegen de staat ook gepleegd worden met middelen die op zichzelf bezien geen strafbaar feit opleveren. Dus rijst de vraag:

Hoe competent zijn onze Ministers, of een Inspecteur-Generaal?

“Is de officier van justitie wel in staat – competent – de essentiële vraagstukken te analyseren in de relatie tussen staat en samenleving of de relatie tussen de staat en het recht?” Wie bewaakt de Rechtsstaat?